خانه / فناوری / دوربین / دیافراگم دوربین، سرعت شاتر و ایزو دوربین (iso)

دیافراگم دوربین، سرعت شاتر و ایزو دوربین (iso)

دیافراگم، سرعت شاتر و ایزو مقوله های مهم در عکاسی هستند. در مقایسه با قرار دادن دوربین بر روی حالات Program یا Auto، کنترل و تسلط داشتن بر این سه مشخصه مهم تصاویر خوب و با کیفیتی را در اختیار ما قرار میدهد.

 

سرعت شاتر

در واقع شاتر در مفهوم سنتی یک پرده است که در دوربین در روبه روی سطح حساس و یا همان سنسور در دوربین های دیجیتال قرار دارد. شما با تنظیم سرعت شاتر مشخص می کنید که چه میزان زمانی نور به این سطح حساس و یا سنسور برخورد کند. هر چه سرعت شاتر شما بالا تر باشد، عدد بزرگ تری داشته باشد، میزان نوری که به سنسور شما می رسد کمتر است.

سرعت شاتر یا زمان نوردهی فاصله زمانی‌ است که شاتر دوربین باز است و نور روی فیلم عکاسی در (دوربین‌های غیر دیجیتالی) یا حسگرهای الکترونیکی (در دوربین‌های دیجیتالی) اثر می‌کند. در واقع سرعت شاتر عامل کنترل کننده زمان ورود نور به دستگاه دوربین جهت ثبت یک تصویر است. این کنترل کننده اکثراً از یک صفحه پلاستیکی ساخته شده که با باز و بسته شدن، مقدار نور را بر روی سنسور تصویر یا فیلم در دوربین‌های آنالوگ تنظیم می‌کند.

این صفحه با فشار دادن دکمه شاتر باز می‌شود و در تنظیم خودکار و بعد از اکتساب مقدار نور به اندازه ی کافی بسته می شود. زمانی که بیشتر با دوربین و کار با آن آشنا شوید صدای ناشی از این باز و بسته شدن (کلیک) را تشخیص می‌دهد و به واسطه شتاب یا کندی آن متوجه خواهید شد که چه میزان نوردهی برای ثبت یک تصویر نیاز خواهید داشت. اغلب در نور کم زمان نوردهی بیشتر است. در عکس برداری از اشیا متحرک از زمان نوردهی کمتر استفاده می‌شود.

زمان نوردهی بر حسب ثانیه سنجیده می‌شود. به عنوان مثال این زمان در هوای آفتابی یک هشت هزارم (۱/۸۰۰۰) ثانیه است. در بعضی از دوربین‌ها این زمان به صورت خودکار با توجه به نور محیط تنظیم می‌شود و در بعضی دیگر به صورت دستی از طریق صفحه مدرجی که روی دوربین تعبیه شده. البته دوربین‌هایی هم هستند که هر دو قابلیت را دارند. علامت اختصاری B نیز در بسیاری از دوربین‌ها بدین معناست که شاتر دوربین تا زمانی که عکاس دوباره دکمه شاتر را فشار دهد باز خواهد ماند.

زمانی که شاتر دوربین در کمتر از ۶۰/۱ بسته می‌شود اصطلاحاً آن را شاتر کند یا طولانی می‌نامند.

در این حالت دوربین با نوردهی طولانی تصویر را ثبت می‌کند. سرعت شاتر سریع اصطلاحی است که به سرعت شاتر بالای ۵۰۰/۱ گفته می‌شود. در این حالت صفحه شاتر با سرعت زیاد باز و بسته می‌شود و به عکاس این امکان را می‌دهد که سوژه را ایستا و ثابت به ثبت برساند.
سرعت شاتر تنها یک مفهوم برای رساندن نور به سطح حساس نیست، سرعت شاتر در واقع یکی از عواملی است که شما می توانید با استفاده از آن تکنیک های مختلف عکاسی را بیاموزید و با آن ها عکاسی کنید.

تکنیک های مرتبط با سرعت شاتر بسیار زیاد هستند ولی در این جا سعی می شود تا به اصلی ترین آن ها اشاره شود.
اگر دوربین در دستتان است از سرعتی پایین تر از 1/60thsec استفاده نکنید.

لنزهای بلندتر به سرعت های سریع تر شاتر نیاز دارند تا بتوانند تصویری شارپ بگیرند، مانند لنز 200mm با سرعت شاتر 1/250th.

 

سرعت شاتر
سرعت شاتر سریع تر 1/2000th

دیافراگم در عکاسی

دیافراگم یا استپ F با باز و بسته کردن دهانه لنز میزان نور ورودی به لنز را کنترل میکند. میزان دیافراگم انتخابی بر روی عمق میدان (فاصله ای که تصویر در آن شارپ به نظر میرسد) تاثیر مستقیم دارد؛ مقادیر بالای دیافراگم مانند F22 عمق میدان بزرگتری (شارپنس بیشتر تصویر) در اختیار شما قرار میدهد و این امر هنگام نمایش جزییات سوژه بسیار کارآمد است.

استپ F مانند F2.8 ورود نور بیشتر را ممکن میسازد اما عمق میدان کمتری را در اختیار شما قرار میدهد و این امر هنگام عکاسی در نور کم و یا هنگامی که میخواهید برخی از سوژه ها را از فوکوس خارج کنید کارایی دارد؛ در واقع با پرت کردن حواس سوژه ها از پس زمینه با خارج کردن آن از فوکوس توجه سوژه ها را به قسمتی خاص از صحنه مورد نظر جلب میکند. هرچه دهانه لنز بازتر باشد نور بیشتری وارد میشود.

 

دیافراگم

ایزو در عکاسی یا حساسیت لنز

عبارت ISO خود مخفف یک اصطلاح تحت عنوان International Standards Organization است و نرخ ISO همراه با سرعت شاتر و تنظیمات دریچه دیافراگم سه المان اصلی تعیین کننده‌ی میزان نوردهی به فیلم عکاسی یا سنسور دوربین دیجیتال هستند.

نرخ ISO که از ۲۵ تا ۶۴۰۰ (و حتی بیشتر از آن) متغیر است، بیانگر حساسیت به نور است. هرچقدر این عدد کمتر باشد، فیلم یا حسگر تصویر به نور حساسیت کمتری دارد. به همین شکل با بیشتر شدن این مقدار حساسیت به نور بیشتر می‌شود، در نتیجه در محیط‌های تاریک نیز می‌توان انتظار عکس های مناسبی داشت.

پایین بودن عدد ISO به معنی ریزتر و ظریف‌تر بودن دانه‌ها و المان‌های تشکیل دهنده‌ی فیلم است و در نتیجه تصویر باکیفیت تر و تمیزتری به دست می آید. به همین منوال فیلم با عدد ISO بالاتر دارای دانه‌های نمکی بزرگ‌تری بود که تصاویر دانه دانه یا زمخت ‌تری را به دست می‌دهد.

هر چقدر عدد ISO پایین ‌تر باشد، سنسور تصویر حساسیت کمتری خواهد داشت و در نتیجه تصویر یکدست‌ تر خواهد بود؛ چرا که نویز دیجیتال کمتری در آن ظاهر خواهد شد. هر چه عدد ISO بالاتر باشد و حساسیت بیشتر شود سنسور تصویر قوی ‌تر کار خواهد کرد و تصویری دقیق خواهد گرفت که در آن نویزهای دیجیتال (نقاط رنگی رنگی موجود در تصویر) نیز ثبت خواهند شد.

ایزو بالاتر هنگامی که دوربین در نور کم در دستتان است و یا سرعت بالای شاتر نیاز است مفید واقع میشود. هنگام استفاده از سه پایه و یا ارتقا کیفیت تصویر از ایزو پایین استفاده کنید.

 

وایت بالانس در عکاسی چیست؟

 

White Balance / WB یا سفیدی تصویر بخشی از عکاسی است که بیشتر دارندگان دوربین های دیجیتال یا کار کردن با آن را بلد نیستند و یا از آن استفاده نمی کنند. به زبان ساده دلیل استفاده از WB، حفظ رنگ اجسام در عکس به شکل طبیعی آنهاست.

وایت بالانس تنظیماتی در دوربین ماست که رنگ‌های غیرواقعی در عکس را از بین می‌برد. فکر کنید در یک اتاق هستید و در این اتاق یک میز پر از غذا و میوه چیده شده است.

رنگ چراغ این اتاق کمی مایل به آبی است، مسلماً این رنگ، رنگ خوبی برای اتاق غذاخوری نیست و اگر شما بخواهید در این اتاق یک عکس یادگاری بگیرید عکس شما چندان جالب نمی‌افتد. چشم ما به ‌خوبی تغییرات رنگ و دمای رنگ را تشخیص می‌دهد، با استفاده از وایت بالانس مناسب هر محیط شما می‌ توانید این تغییرات رنگ را اصلاح کنید.

هنگامی که وایت بالانس تنظیم نیست تونالیته ای از رنگ های آبی، نارنجی و حتی سبز در تصاویر دیده میشوند که باعث میشود تصاویر غیر واقعی به نظر برسند. در عکاسی سنتی برای ایجاد وایت بالانس از یک فیلتر cast-removing استفاده میشد اما در عکاسی دیجیتال دیگر این شیوه کاربرد ندارد.

 

وایت بالانس

هیستوگرام

بافت ‌نگار (هیستوگرام) در عکاسی، به عنوان یک عملگر کاربردی است و یکی از ابزارهای مفید و کارآمد در دوربین‌های عکاسی دیجیتال به شمار می‌رود. بافت ‌نگار به نموداری گفته می‌شود که فراوانی عناصری که در محور افقی آن قرار دارند را در محور عمودی نشان می‌دهد. بافت ‌نگار عکس، شدت نور را، از کمترین مقدار تا بیشترین مقدار، در محور افقی و تعداد پیکسل‌های هرکدام از آن‌ها را در محور عمودی نشان می‌دهد. توجه به بافت ‌نگار، راه بسیار خوبی برای کنترل نوردهی دوربین و تصویر بوجود آمده ‌است.

هیستوگرام تصویر نموداری است که توسط آن تعداد پیکسل های هر سطح روشنایی در تصویر ورودی مشخص می شود. فرض کنید تصویر ورودی یک تصویر Grayscale با 256 سطح روشنایی باشد ، بنابراین هر یک از پیکسل های تصویر مقداری در بازه [255…0] می توانند داشته باشند.

برای به دست آوردن هیستوگرام تصویر ،کافی است با پیمایش کل پیکسل های تصویر ، تعداد پیکسل های هر سطح روشنایی را محاسبه می کنیم . هیستوگرام نرمال نیز از تقسیم کردن مقادیر هیستوگرام به تعداد کل پیکسل های تصویر به دست می آید. نرمال سازی هیستوگرام موجب می شود که مقادیر هیستوگرام در بازه [0,1] قرار گیرند.
یکی از کاربـردهـای هیستوگرام در فوکوس خودکـار دوربین های دیجیتالی است. بـدین صورت که لنز دوربین از ابتدا تا انتها حرکت کرده و در هر گام از حرکت خود تصویری از صحنه می گیرد. سپس کنتراست تصویر گرفته شده را با استفاده از هیستوگرام آن محاسبه می کند. پس از آن که لنز به انتهای حرکتی خود رسید، محلی از حرکت لنز که در آن تصویر دارای بیشترین کنتراست خود بوده است، به عنوان محل لنز تعیین می گردد.

روش مذکور یکی از ساده ترین روش های فوکوس خودکار دوربین می باشد و همانطور که میتوان حدس زد این الگوریتم در صحنه هایی که رنگ تیره و روشن باهم وجود داشته باشد، دچار اشکالاتی خواهد بود و باید تغییراتی در آن اعمال کرد.

یکی دیگر از کاربردهای هیستوگرام در افزایش کنتراست تصاویر با کنتراست پایین است. زمانی که می گوییم کنتراست تصویری کم است این بدان معنا است که اختلاف بین کمترین و بیشتری شدت روشنایی تصویر کم است. هم تعدیل سازی هیستوگرام موجب می شود که کنتراست تصویر ورودی تا حد ممکن افزایش یابد.

آن قسمت از تصویر که بیشترین نور را دارد tonal range نامیده میشود. tonal range از تصویر به تصویر دیگر متفاوت است. از این رو قبل و بعد عکاسی تخمین مقادیر روشنایی امری ضروری است. هیستوگرام تون های نوری در عکس شما را از رنگ سیاه (در سمت چپ) به سمت رنگ سفید (در سمت راست) به نمایش در می آورد.

در هر قسمت از هیستوگرام که ارتفاع بیشتری داشته باشد به این معناست که پیکسل هایی که آن تون رنگی را در عکس شما دارند بیشتر از بقیه رنگ ها هستند. بنابراین هیستوگرام عکسی که نقاط تاریک بسیاری دارد به سمت چپ نامتوازن خواهد بود و هیستوگرام عکسی که نقاط روشن بسیاری دارد به سمت راست نا متوازن خواهد بود.

یک هیستوگرام استاندارد و ایده آل که همه تصاویر از آن پیروی کنند وجود ندارد؛ هیستوگراهم ها باید نمونه بارز تونال رنج در همان تصویر مورد طبق نظر عکاس باشد.

اکسپوژر یا نوردهی

به بیان ساده، اکسپوژر یا نوردهی یعنی چقدر عکس روشن یا تاریک شود. مقدار نوری که توسط دوربین دریافت می شود و بر سنسور یا نگاتیو دوربین اثر می گذارد توسط دو عامل، مقدار گشودگی دیافراگم و سرعت شاتر تعیین می گردد. سرعت شاتر در واقع به مدت زمانی گفته می شد که نگاتیو یا سنسور دوربین در معرض نوردهی قرار می گیرد. یکی دیگر از عوامل تاثیر گذار بر میزان نوردهی، میزان حساسیت سنسور یا نگاتیو دوربین است. بنابراین، مقوله نوردهی ارتباط مستقیمی با میزان حساسیت سنسور، اندازه دیافراگم و سرعت شاتر یا همان میزان نوردهی دارد.

توجه داشته باشید که هنگام استفاده دوربین در حالت خودکار دوربین دارای نوردهی متوسطی است، اگر نور دوربین بسیار کم و یا زیاد باشد نوردهی نامناسبی خواهید داشت.

 

اکسپوژر زیاد

نور دهی زیاد

 

اکسپوژر کم

اکسپوژر کم

 

 

اکسپوژر نرمال

نور دهی نرمال

دانلود اپلیکیشن اندروید عصر دیجیتال

درباره AsrDigital

پیشنهاد عصر دیجیتال

تعریف سرعت شاتر در عکاسی و نکاتی برای استفاده خلاقانه از آن

سرعت شاتر یکی از چیزهایی است که در شروع مشکل ساز میشود اما هنگامی که …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *